Monument voor een kat

Dag lieve brievenbusklepperaar,

met je lieve schele bekkie,

met je -altijd dichtbij als ik het even niet zag zitten,

met je gekke uitgestrekte balletdanserige pootjes als ik aan kwam lopen in de straat,

met je beledigde “meow!” als ik je een beetje opzij duwde omdat ik ook op de bank wilde,

met je -dichterbij dan neus aan neus gaan zitten- kan gewoon niet,

met je -zelf druppeltjes water hengelen uit de flamingo plantengieter is veel lekkerder,

en niet te vergeten je -enthousiast op grote honden af- rennen omdat je met ze wilde spelen,

en je -ik loop wel met je mee als je de kinderen naar school brengt en ik wacht dan op de hoek van de straat tot je 
weer terugkomt….

Je bent er ineens niet meer, niet meer voor mij maar vooral ook niet voor ons allemaal, en het valt me ongelooflijk zwaar om dat te accepteren, vooral omdat ik nooit dag heb kunnen zeggen. Ik wil niet weten wat er is gebeurd maar per ongeluk doe ik dat steeds toch en dan stroomt het zoute water weer uit mijn ooghoeken.

Je bent maar een beest zou je zeggen, maar wat was je belangrijk voor ons allemaal.

Weet je wat, ik richt gewoon hier een monument voor je op, je verdient het. Ik aai je in gedachten nog een keer over je lieve koppie en kriebel je onder je kin en dan doe jij je ogen half dicht, spint zachtjes en kijk je me genietend aan, goed?

Een schrijnend geschenk

Ik dacht eigenlijk dat ik dat wel even ging doen: jongste kind uit huis: haar blijmoedig bijstaan en helpen. En wat deden we het goed, wat waren we blij: we hielpen, we regelden, we luisterden, we stonden bij. En dat Lege Nest Syndroom: valt best mee toch?

Het bed werd in elkaar gezet, de lampen hingen, het buro stond, de kleren werden opgevouwd en ik liep met een poetslap en chips en cola. Haar vrienden hielpen met het busje en dingen sjouwen, en na afloop was er champagne op het prachtige anti-kraak dakterras. Kind geïnstalleerd: Hoera! We konden naar huis.

We vierden de vrijheid door ergens willekeurig rechtsaf te slaan en daar wat eten te bestellen. Wat waren we vrij ineens!

Toen naar huis en naar bed. En daar was er ineens een onrustige nacht. Met dromen van vroeger over met ruzie het huis uit gaan en kwaadaardige kamergenootjes. En tenslotte ‘sochtends een kop vol snot en een glazen hoofd.

Wakker worden met een kille streep lentelicht in de slaapkamer. Wat was het stil ineens. De poes kwam gedag zeggen want ze was wat verweesd. Ik lag zwetend in bed. Geen deur van de kamer die openkierde met een hoofd om de hoek: “Hoi mam!” Geen rotzooi in huis.

Ik piepte naar boven en ruimde wat op. Haar kamer was eenzaam en leeg. Twee elastiekjes en een blaadje met aantekeningen, contouren van de kast en een verdwaalde sok. Een pentekening en wat bleke foto’s aan de muur. En toen was er een oorverdovend niks. Ik moest er even van zitten met die kop vol snot en dat glazen hoofd.

Ik begreep het doffe gevoel niet: ze is toch gelukkig, het is toch volbracht, ik kon dit toch goed? En toen wist ik het ineens: Het is voorbij. Het is over. Het kan niet meer overnieuw. En dat deed pijn.

Ik weet niet of ik het goed gedaan heb. Ik heb het in ieder geval geprobeerd. En toen zei ze ‘s middags: “jullie hadden het allebei over hoe jullie zelf zijn weggegaan bij jullie ouders, dan is het toch mooi dat het dit keer wel goed is gegaan? Dat je het over hebt kunnen doen op de goede manier?” Dat was een prachtig schrijnend geschenk.

Een keten voor de kinderburgemeester

Deze week was er bij de gemeente Haarlemmermeer voor de eerste keer een kinderraad en ik was gevraagd of ik – op basis van mijn iconen concept– een ambtsketen wilde maken voor de kinderburgemeester. Maar wát graag natuurlijk! Er waren 3 scholen te gast in de raadzaal. Daar presenteerden zij elk een voorstel over wat ze graag anders willen zien in de gemeente. Ook was er de verkiezing van een heuse kinderburgemeester. Merel van De Zevensprong sprong eruit met haar pitch en mag nu deze officiële titel mét bijpassende ambtsketen dragen.

De keten bestaat uit de iconen van alle 26 kernen van de gemeente Haarlemmermeer. De “echte” burgemeester heeft onderaan zijn keten nog het wapen van Haarlemmermeer, maar die van de kinderburgemeester heeft op die plek de afbeelding  van de hoofdfiguur uit het kinderboek Dik Trom: die -net als schrijver Johan Kievit- uit Hoofddorp komt.

Best grappig soms hoe dingen die je in je leven samen komen: het iconen concept kon ik vooral bedenken omdat ik al jaren bij de gemeente werk, en ik kon bij het maken van deze keten mijn grafische vormgeving combineren met de ervaring die ik heb opgedaan tijdens mijn opleiding edelsmeden.

Er is rekening gehouden met de toekomst: het is een flexibele ketting, zodat als de gemeente Haarlemmermeer straks gaat fuseren met de gemeentes Haarlemmerliede en Spaarnwoude deze er straks gewoon tussen gevoegd kunnen worden.

Foto: Jur Engelchor

Meebewegen….. logo, visitekaartje & website voor Sieverdingpsychologie

Leonie Sieverding is dit jaar een eigen praktijk begonnen voor kinder- en jeugdpsychologie. Bij de praktijk kunnen kinderen, jongeren en ouders terecht met vragen over gedrag, ontwikkeling en opvoeding.

Leonie vroeg mij of ik voor haar praktijk een logo wilde maken, en die te gebruiken voor visitekaartjes en een website. Een van de leukste onderdelen van mijn werk als webdesigner is het allereerste gesprek. Want ondanks dat ik Leonie maar al te goed ken, zou ik normaal gesproken haar nooit zo doorzagen over wat haar beweegt, wie zij is en wat er nou zo kenmerkend is aan haar werkwijze. Zo vertelde Leonie me dat zij het ‘meebewegen’ met haar cliënten belangrijk vind: niet voorop, of erachteraan, maar ernaast.

Ik heb voor de praktijk een logo ontworpen dat symbolisch een windmolentje voorstelt dat draait in de wind, maar op andere manieren weergegeven (zoek maar even op de website…) kun je het ook zien als een zaadje dat geplant wordt zodat het verder kan groeien. De website is uiteraard voornamelijk informerend van karakter, maar heeft ook een krachtige beeldtaal waarin de doelgroepen (o.a. jongeren, ouders/verzorgers, verwijzers) zich kunnen herkennen.

Ik heb voor de praktijk een logo ontworpen dat symbolisch een windmolentje voorstelt dat draait in de wind, maar op andere manieren weergegeven (zoek maar even op de website…) kun je het ook zien als een zaadje dat geplant wordt zodat het verder kan groeien. De website is uiteraard voornamelijk informerend van karakter, maar heeft ook een krachtige beeldtaal waarin de doelgroepen (o.a. jongeren, ouders/verzorgers, verwijzers) zich kunnen herkennen.

Boe!!!

Iedere keer als ik bij Zorgboerderij Ons Verlangen kwam werd ik met boe-geroep ontvangen. Gelukkig niet omdat ze niet enthousiast waren…….

Zorgboerderij Ons Verlangen is een biologisch melkveebedrijf met melkkoeien, schapen, paarden, kippen, geiten, konijnen en varkens. Daarnaast verlenen ze zorg aan ongeveer 40 hulpboeren.

Gebruikmakend van de eigen bestaande middelen (onder andere het logo) heb ik een website gebouwd gecombineerd met een webshop . Deze webshop is gekoppeld aan Ideal.

Voor de bewoners van de Zorgboerderij is het belangrijk dat ze op een visuele manier worden betrokken bij de website en om die reden is de voorpagina ingericht met lekker grote en overzichtelijke blokken. Ze gaan straks zelf aan de slag in de winkel, gecombineerd met het voorraadbeheer van de webshop, en zijn alvast rustig aan begonnen met een aantal zuivelproducten.

Omdat er daarnaast regelmatig nieuwsberichten geschreven worden was het een goed idee om ook een blog in te richten op de site. Op deze manier kunnen ze ook meteen snel nieuws melden en mooie foto’s en verhalen delen. Ik vond het iedere keer weer een klein feestje om even langs te komen als we weer even moesten overleggen, en nam dan maar wat graag een flesje melk mee uit de winkel.

Life is like a box of chocolates…

Ik werk graag samen met zelfstandig ondernemers. Ik ben er immers zelf een, en kan me daarom heel goed in hun denkwijze verplaatsen, en vind het heel fijn en leuk om mee te denken hoe een bedrijf nog beter voor het voetlicht gebracht kan worden.

Richard Roling vroeg me om hem te adviseren bij de ontwikkeling van een nieuwe site: Box of Chocolates.nl. Richard is zelf een goede vormgever en had er daardoor met name behoefte aan om samen met mij kritisch te kijken naar hoe hij zijn bedrijf sterker dan voorheen neer kon zetten via zijn website.

Ik heb Richard geholpen bij het nadenken over welke boodschap hij wilde overbrengen, hoe dat in tekst en beeld het beste verwoord kan worden, en hoe we daar ordening in konden brengen zodat enerzijds toch duidelijk werd hoe veelzijdig Richard is maar het toch ook nog overzichtelijk kon blijven. In die opzet zijn we samen prima geslaagd.

Improblog

Initiatiefnemer Sytse Wilman vroeg me te helpen bij het maken van een site voor en door improvisatieacteurs: www.improblog.nl.

Het is erg leuk om te zien hoe goed de inmiddels site bezocht wordt en dat het doel -een podium bieden voor het delen van kennis over improvisatie acteren- goed gehaald wordt. Ik vertel klanten wel eens dat een site op zich niet een oplossing is: het is slechts een raamwerk waarbinnen de onderdelen content, lay out en techniek met elkaar in evenwicht moeten zijn en elkaar moeten versterken.

De improblog site is daar een goed voorbeeld van.  De verhalen zijn fijn om te lezen (niet te lang!) en goed geredigeerd, het beeldmateriaal ziet er verzorgd uit. (het meeste fotomateriaal komt van fotograaf Sander de Goede).

Daarnaast zorgt  Sytse er steeds goed voor dat er op regelmatige basis interessante berichten geplaatst worden, en promoot die op Facebook bij de juiste doelgroep. Op Facebook wordt er dan ook veelvuldig gereageerd op de artikelen.

Pomtuin

Logo voor Pomtuin

Afgelopen week ging de website voor Pomtuin live. Pomtuin is een vrijgevestigde psychotherapiepraktijk voor kinderen, jeugdigen, jongvolwassenen en hun ouders. Op een plek midden in Tiel, waar vroeger een pomologische tuin was , is de praktijk tussen het groen te vinden.

Door klinisch psychologe Petra Flad werd ik gevraagd een logo te maken dat symbool stond voor wie zij is en waar zij voor staat met haar praktijk. Petra heeft veel affiniteit met de klassieke Indiase dans en in combinatie met de naam van haar praktijk: Pomtuin, kwam ik al gauw op een grafische weergave van een lotusbloem (De bloem symboliseert goddelijke geboorte en zuiverheid).

Petra vroeg me haar site vriendelijk en overzichtelijk te houden. Ik denk dat we in die opzet goed geslaagd zijn!

(De site is inmiddels verhuisd en heeft een andere naam en staat nu hier: http://petraflad.nl/site/)

Website Pomtuin met logo van lotusbloem

Mischa en Djordi

“Dag mevrouw, heeft u een heitje voor een karweitje?”  

Voor mijn deur staat een klein witblond jongetje met een kuif en een donkere jongen die een stuk groter en steviger is van postuur, ik vermoed dat hij van Turkse afkomst is . Ik schat ze een jaar of 9 en ze kijken me verwachtingsvol aan. Koortsachtig begin ik te denken, want dit is te leuk om voorbij te laten gaan, maar de kranten zijn al weggebracht, de lege flessen ook en om ze de auto te laten wassen waarbij ik vermoedelijk zelf emmers met water moet aandragen heb ik niet zoveel zin.

Dan bedenk ik dat ze onkruid uit de achtertuin kunnen weghalen. Als ik ze vertel dat ik daar drie euro voor over heb die ze wel samen moeten delen reageren ze verheugd en ze willen al meteen naar de achtertuin toe rennen. Eerst vraag ik ze nog even of dit toch echt mag van hun ouders, en als de kleine blonde me verzekerd dat hij ook een telefoon op zak heeft om eventueel te bellen laat ik ze door gaan.

Ik hoef het aan de kleine blonde jongen – die Mischa blijkt te heten- nauwelijks uit te leggen, want ja, hij heeft zelf al een moestuin hoor, en dat wat daar rondzwemt  zijn muggenlarven vertelt hij -daarbij wijzend naar mijn bak met waterlelies. Het tafereel dat dan volgt maakt mijn hele dag goed.

Terwijl ik in de keuken alvast wat sta te koken hoor ik ze beraadslagen. “Oeh man! Dat zijn gewoon tomaten!!” roept Mischa tegen zijn vriend Djordi (ja, zo spel je dat, ik heb het gevraagd…).

Dan komt hij de keuken binnenwandelen en brengt me een haarspeld. Daarna een afgebroken stukje van een wasknijper en daarna een roestige spijker. Allemaal gevonden in de tuin, en eerlijk bij mij teruggebracht. De twee grote glazen limonade die ik breng gaan er grif in, en als ik vraag hoe ze elkaar kennen vertelt Mischa (want Djordi heeft tot dan toe nog geen woord gezegd, hij zit op zijn knieën gemoedelijk de plantjes tussen de stoeptegels uit te trekken) dat ze elkaar van school kennen maar dat hij inmiddels naar een andere school is want hij heeft “een beetje ADHD”

“Maar nu heb ik weer medicijnen en dat gaat een stuk beter, alleen heb ik dan af en toe van die tussenpozen he en dan ben ik ineens weer heel druk en daar heb ik zelf niet zo’n last van hoor, maar het is voor andere mensen zo rot”

Als ik weer in de keuken sta en Mischa komt belangstellend de keuken in om te vragen wat wij vanavond eten moet ik me inhouden om ze niet aan tafel te vragen: wat een heerlijk stel. Mischa vertelt dat hij en Djordi de beste vrienden zijn: “soms maken we wel ruzie hoor, of, nou ja, dan doe ik of ik een beetje boos ben, en dan maken we het wel weer goed”

Als ze klaar zijn is de uitdrukking op hun gezicht een foto waard als ze ontdekken dat het 3,90 is in plaats van de beloofde 3 euro. Mischa vertelt dat hij denkt dat hij het meest voor zich zelf mag houden omdat hij aan het sparen is voor iets en Djordi niet, maar dat vind ik toch niet zo’n goed idee.

Ze knikken allebei ernstig als ik zeg dat ze allebei even hard gewerkt hebben en dan dus allebei even veel verdienen. Bij het weggaan zwaaien ze nog even en Mischa roept: “Bedankt! Vooral voor het geld!”

Mijn achtertuin is weer keurig netjes en ik ga nog even kijken naar die muggenlarven die druk rondzwemmen en vraag me af of muggen ook ADHD kunnen hebben.

Met woorden je angsten bezweren

Ik ben op vakantie en had mezelf voorgenomen zo min mogelijk op mijn facebook of whatsapp te kijken. Totdat er een vliegtuig uit de lucht werd geschoten. Vanaf dat moment probeerde ik alles te volgen maar vooral ook te begrijpen wat er precies gebeurd is en hoe zoiets kan. Ik zie profielfotos op Facebook van vrienden veranderen in zwarte vierkantjes of zwarte strikjes, verwijzingen worden geplaatst naar de prachtige uit het hart gegrepen toespraak van Timmermans, mooie citaten van schrijvers, de een nog poetischer verwoord dan de ander.

Ook probeer ik te begrijpen waarom dit mij en zoveel anderen om mij heen veel meer doet dan wanneer al die andere vliegtuigen die uit de lucht zijn geschoten. Want ja: het klopt dat er beangstigend veel vrienden van vrienden zijn die betrokken zijn bij dit ongeluk. Maar ook die kende ik eigenlijk niet. En ik lees met een soort pijnlijke gulzigheid de verdrietige verhalen over de gemiste mensen. De een nog schrijnender dan de ander. De leraar van mijn buurmeisje, de vriend van de vader van mijn collega, de ouders en het broertje van de vriendin van mijn andere collega…. Ik ken ze niet, maar de tragiek is voelbaar.

Ben ik dan zo pathetisch? Waarom voel ik dat niet bij alle andere rampen? Ik kan er alleen maar naar raden en denk dat het is omdat de kans dat mijn geliefden of ikzelf dit had kunnen zijn veel waarschijnlijker is dan je ooit zou kunnen, het is kortom voorstelbaarder.

Maar ik voel vooral de hele tijd de behoefte om iets te zeggen, te schrijven: iets troostends, iets treffends, iets wijs, maar er schiet me maar niks te binnen. Ik verbaas me over mijn eigen behoefte daartoe. En vandaag begrijp ik dat ik gewoon woorden wil vinden die de diepe angst in mij bezweren. Want ik ben eigenlijk hartstikke bang. Ik ben bang voor het kwaad in de mensen en bang dat ik daar niet tegenop kan. Bang voor een derde wereldoorlog. Bang voor de onredelijkheid in mensen, en bang dat dit nog meer woede en agressie oproept en het zich dan als een olievlek zal verspreiden. Bang dat we alleen maar machteloos kunnen toekijken en nog meer geschokt zullen worden door nog ergere dingen. Ik ben een vredelievend persoon, maar wat als ik tegenover iemand kom te staan die dat geen bal kan schelen?

Maar ik voel vooral ook onbegrip dat de ene mens de andere mens zoveel leed kan aandoen. En dat je daar zo weinig tegen kan doen. Wat een machteloos gevoel is dat. En hoe onzinnig om dan de hele tijd op facebook juist je protest te laten horen bij de mensen die juist niet bij die “slechterikken” behoren, als ik mag geloven dat ik mijn vrienden een beetje zorgvuldig heb uitgekozen. Maar toch blijft die behoefte om dat vooral tegen elkaar te blijven zeggen: wij zijn hier tegen, wij willen dit niet. Maar of het zinvol is? Of het iets helpt? Ik weet het niet. Maar niets doen helpt ook niet.

Ach ja, de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Ik trok als kind de sprookjes die slecht afliepen al niet zo, en dan is dit nog niet eens een sprookje. Wat kunnen we hiertegen doen, en als we hier dan de daders van gevonden hebben en berecht, is dan niet allang de volgende slechterik opgestaan? Machteloosheid, wat een rotgevoel. Dan is zo’n zwart vierkantje misschien het beste dat je kunt zeggen.