Een t-shirt voor Sail

Deze keer kregen we de opdracht een t-shirt te ontwerpen voor Sail. Ik heb ervoor gekozen een patroon te ontwerpen van kleine zichzelf-repeterende ankertjes.

Dit werkte zo goed dat ik er met gemak een aantal verschillende van kon maken.

Grappig effect bij het eerste t-shirt is dat het bijna Delfts Blauw lijkt.

Hoe zou het nu met Laila gaan?

Toen ik vanavond aankwam op het CS in Amsterdam werd er een jonge Turkse vrouw niet goed in de trein. Samen met een andere vrouw hielp ik haar. Ze had een dochtertje bij zich van een jaar of zeven.

De Turkse vrouw wilde eigenlijk het liefst naar huis, maar het zag er niet zo goed uit, ze greep steeds naar haar buik en zag spierwit.

Al gauw vond ze het goed dat we een ambulance regelden voor haar, want haar huis ging ze niet meer redden. We vonden een wat afgelegen plekje op het station waar ze kon zitten. Ik probeerde haar een beetje gerust te stellen want ze raakte af en toe in paniek.

Ondertussen hielden we ook haar dochter bezig die al die aandacht eigenlijk wel interessant vond.

De vrouw vertelde dat ze Laila heette en dat ze 5 weken en 5 dagen zwanger was, dus al gauw was duidelijk wat er aan de hand was. Het leek eeuwen eer die ambulance er aan kwam en ondertussen kwamen er steeds meer politiemensen en beveiligers met mobilofoons om haar heen staan. Er kwamen ook twee stevige beveiligers langs in een knalgeel hesje die met luide stem tegen Laila zeiden dat ze rustig moest blijven. Maar Laila was juist heel erg rustig, en het dochtertje klampte zich van schrik aan haar moeder vast.

Ik had zo met haar te doen. Helemaal toen ze vertelde dat ze na haar eerste dochter een tweede kindje was verloren dat pas 21 dagen oud was. Ze begon te huilen, en vertelde dat ze zo bang was dat ze dit kindje ging verliezen. Ik pakte haar vast om haar te troosten. Jeetje, wat kan je doen op zo’n moment? Ik vroeg haar of ze iemand wilde bellen, of er misschien iemand thuis op haar zat te wachten? Ze vertelde dat haar man aan het werk was en dat ze hem niet wilde bellen want “dan gaat ‘ie zo lopen stressen” We moesten er om lachen en zij ook, tot ze weer verschrikt naar haar buik greep.

Ondertussen stopte ik haar mobiel weer in haar tas, en ook haar dochters handschoenen stopte ik erin. Ik verbaasde me zelf over mijn eigen vrijpostigheid en excuseerde me. “Nee nee, jullie zijn zo lief voor me” zei ze. Toen kwam de ambulance en we brachten haar er naar toe. Het dochtertje mocht voorin, en zat te stralen: zo grappig! Laila ging met haar witte gezicht achterin zitten.

We vroegen nog of ze wilde dat we mee gingen met haar in de ambulance, maar dat was niet nodig, en ik realiseerde me ook dat ik op weg was naar de training met mijn theatergroep en ook verder moest. De deuren van de ambulance gingen dicht en we stonden haar een beetje knullig uit te zwaaien.

Ik stond nog wat grapjes te maken met de vrouw die ook meegeholpen had -dat we het A-team waren en zo- en toen ging ik weer verder, op weg naar de training. Maar de rest van de avond zag ik steeds weer het bange gezicht van Laila voor me. Hoe zou het met haar gaan nu?