Ha! Hummus!

Nou, vooruit dan maar, ik kreeg toevallig deze week weer het verzoek om mijn recept voor hummus (is het nou met een of met twee m’s?) eens door te geven. Het is hartstikke lekker, heel makkelijk, en goedkoop, de moeite waard om hier even te delen dus!

  • 3 tenen knoflook
  • 1 blik kikkererwten (zo’n kleine)
  • 1 eetlepel tahin (sesampasta)
  • theelepel sambal
  • olijfolie
  • 1 citroen
  • 1/4 theelepel komijn (djinten)
  • zout (liefst gemalen zeezout)
  • ter garnering een paar olijven en evt. wat peterselie

Knoflooktenen eerst in de keukenmachine fijnmalen. (Dit om te voorkomen dat je later te grote stukken knoflook in je saus hebt. )Blik kikkererwten laten uitlekken maar wel deel van vocht bewaren

Hou een a twee eetlepels kikkererwten apart. Doe alles in de keukenmachine (ik doe het altijd met staafmixer in zo’n kom, ook goed):

Pureren maar, ik vind het zelf het lekkerste om daarna nog wat van de bewaarde kikkererwten erdoorheen te roeren. 
Proef een beetje van de saus. Misschien moet je nog wat kruiden, olijfolie, citroensap of zout toevoegen. Als de hummus te dik is dan wat verdunnen met het bewaarde kikkererwten vocht.

p.s.:  Tahin is te verkrijgen bij Oosterse winkels en en vaak ook bij reformzaken/macrobiotische biologische dynamische enzovoorts
Kun je het nergens vinden, dan kun je tahin zelf maken met sesamzaadjes.

Kaartjes voor Joyce

Vandaag heb ik de visitekaartjes voor Joyce af gemaakt. Dat was een feest om die te mogen maken! Eerst hebben we samen gezeten om te kijken wat nou de kleuren zijn die Joyce aanspreken. Toen zijn we uitgebreid gaan brainstormen over wat Joyce beweegt en hoe zij in het leven staat.

Daar kwam in eerste instantie uit dat wat haar intrigeert is dat de dingen oneindig zijn in het leven en met name bij het leren: ze komen en ze gaan. We kwamen daardoor op het infinity symbool en ik maakte een ontwerp dat daarop was gebaseerd.

Maar toen ik daarmee bezig was kreeg ik ook ontzettend zin om met de letters van haar naam te spelen, gewoon omdat het kon en omdat ik daar plezier in had. En ik wist natuurlijk dat Joyce wel wat kon hebben: het hoefde niet zo braaf te zijn, het mocht best wel kunstzinnig.

Al doende bedacht ik dat ik toch ook iets wilde met haar favoriete schrijver, Haruki Murakami. Juist omdat hij ook zulke speelse creatieve dingen schrijft. Die speelsheid wilde ik laten terugkomen op de achterkant en dan ook heel letterlijk: door de interfererende kleuren dansen de letters je tegemoet, en je moet er een beetje moeite voor doen om het citaat te kunnen lezen. Zoals je in het leven ook een beetje moeite ervoor moet doen om er wat van te maken.

Ook het materiaal is bijzonder. De kaartjes zijn gedrukt dikker dan normaal (600gsm), daarbij zijn er via de Quadplex techniek 4 lagen Mohawk Superfine papier samengeperst inclusief een gekleurde zijkant. Dus zelfs liggend op een stapeltje ziet het er heel bijzonder uit. Joyce blij. Ik blij!