Blinde woede

Blinde woede

“Van die dingen, ja!” Ik hoor in gedachten Cor van der Laak, kritisch AVRO lid (aka Kees van Kooten) al fulmineren. Ik ben over het algemeen een gezeglijk mens. Begripvol, sociaal bewogen en conflictvermijdend. Maar over één ding kan ik werkelijk in blinde woede ontsteken en dat is: fout geparkeerde fietsen. En wel hierom: heel vaak zijn fietsparkeerplekken overvol. Maar dan zijn er van die fietsers die te lui zijn om hun fiets In de fietsbeugel te plaatsen. Daardoor neemt één fiets drie plekken in. En ik wil hem dan toch ernaast plaatsen want er is verder geen plek.

En daar gaat het mis. Mijn trapper blijft om te beginnen al hangen in de fietstas. Mijn handrem blijft vervolgens steken in de remkabel en ik heb geen handen meer vrij om de inmiddels scheef zakkende fiets van de ander van me af te duwen en ik raak met mijn fiets hopeloos verstrikt in de andere. En dan gebeurt er iets met me. Ik wordt daar zó ontzettend giftig van dat ik schuimbekkend als een dolle aan mijn fiets of die van de ander ga zitten rukken om er toch maar bij te kunnen. Niet dat het helpt.

Het wordt alleen maar erger en ik heb weleens mijn eigen remkabel kapotgetrokken door mijn driftige gesjor. Je kunt mij werkelijk niet bozer krijgen. Geen zeehondjesleed, milieurampen, zwervers in de kou, maar: verkeerd geparkeerde fietsen, dat is wat mij doet ontploffen.

Ook leuk: je komt aan en je wil je fiets eruit halen en dan heeft iemand in jouw afwezigheid zijn fiets tegen de jouwe aan gepleurd (en nee, dan bedoel ik niet de bezitters van die fietsen met een gezellig kratje voorop die er nou eenmaal niet tussen passen, maar een gewone huis tuin en keuken fiets). Die zetten ze dan tegen de mijne aan, op slot natuurlijk, en dan mag ik na een lange werkdag mijn fiets eruit proberen te wurmen terwijl mijn fiets verstrikt is geraakt in remkabels, trappers en stuur.

Ik realiseer me natuurlijk ook wel dat het heel raar is dat ik daar als een giftige dolle stier sta te stampen en snuiven dus implodeert mijn woede regelmatig. Wat ik dan doe is die fiets (Soms zo’n hele grote herenfiets) bij kop en kont pakken en dan zet ik hem héééééééééél ver weg. En dan hoop ik heel erg dat de bezitter zich het apenzuur schrikt omdat zijn fiets weg is. Dat zal hem leren, lekker pûh.

Ook loop ik al jaren met het plan om standaard een pak gele vla bij me te hebben, gewoon ij mijn bevallige dames handtasje.. En iedere keer als ik dan weer zo’n asociaal geparkeerde fiets tegen kom ga ik dan het hele pak vla over het fietszadel leeggieten. Man, wat lijkt me dat heerlijk! Geen witte fietsen plan, maar het Gele Vla Plan.

Overigens heb ik ook nog een plan om standaard met een doos eieren rond te rijden en iedere keer als ik weer eens gesneden wordt door een asociale automobilist dan van een afstandje een ei op zijn achterruit kapot te gooien. Van die dingen dus, van die dingen, ja!