Monument voor een kat

Dag lieve brievenbusklepperaar,

met je lieve schele bekkie,

met je -altijd dichtbij als ik het even niet zag zitten,

met je gekke uitgestrekte balletdanserige pootjes als ik aan kwam lopen in de straat,

met je beledigde “meow!” als ik je een beetje opzij duwde omdat ik ook op de bank wilde,

met je -dichterbij dan neus aan neus gaan zitten- kan gewoon niet,

met je -zelf druppeltjes water hengelen uit de flamingo plantengieter is veel lekkerder,

en niet te vergeten je -enthousiast op grote honden af- rennen omdat je met ze wilde spelen,

en je -ik loop wel met je mee als je de kinderen naar school brengt en ik wacht dan op de hoek van de straat tot je 
weer terugkomt….

Je bent er ineens niet meer, niet meer voor mij maar vooral ook niet voor ons allemaal, en het valt me ongelooflijk zwaar om dat te accepteren, vooral omdat ik nooit dag heb kunnen zeggen. Ik wil niet weten wat er is gebeurd maar per ongeluk doe ik dat steeds toch en dan stroomt het zoute water weer uit mijn ooghoeken.

Je bent maar een beest zou je zeggen, maar wat was je belangrijk voor ons allemaal.

Weet je wat, ik richt gewoon hier een monument voor je op, je verdient het. Ik aai je in gedachten nog een keer over je lieve koppie en kriebel je onder je kin en dan doe jij je ogen half dicht, spint zachtjes en kijk je me genietend aan, goed?

Een schrijnend geschenk

Ik dacht eigenlijk dat ik dat wel even ging doen: jongste kind uit huis: haar blijmoedig bijstaan en helpen. En wat deden we het goed, wat waren we blij: we hielpen, we regelden, we luisterden, we stonden bij. En dat Lege Nest Syndroom: valt best mee toch?

Het bed werd in elkaar gezet, de lampen hingen, het buro stond, de kleren werden opgevouwd en ik liep met een poetslap en chips en cola. Haar vrienden hielpen met het busje en dingen sjouwen, en na afloop was er champagne op het prachtige anti-kraak dakterras. Kind geïnstalleerd: Hoera! We konden naar huis.

We vierden de vrijheid door ergens willekeurig rechtsaf te slaan en daar wat eten te bestellen. Wat waren we vrij ineens!

Toen naar huis en naar bed. En daar was er ineens een onrustige nacht. Met dromen van vroeger over met ruzie het huis uit gaan en kwaadaardige kamergenootjes. En tenslotte ‘sochtends een kop vol snot en een glazen hoofd.

Wakker worden met een kille streep lentelicht in de slaapkamer. Wat was het stil ineens. De poes kwam gedag zeggen want ze was wat verweesd. Ik lag zwetend in bed. Geen deur van de kamer die openkierde met een hoofd om de hoek: “Hoi mam!” Geen rotzooi in huis.

Ik piepte naar boven en ruimde wat op. Haar kamer was eenzaam en leeg. Twee elastiekjes en een blaadje met aantekeningen, contouren van de kast en een verdwaalde sok. Een pentekening en wat bleke foto’s aan de muur. En toen was er een oorverdovend niks. Ik moest er even van zitten met die kop vol snot en dat glazen hoofd.

Ik begreep het doffe gevoel niet: ze is toch gelukkig, het is toch volbracht, ik kon dit toch goed? En toen wist ik het ineens: Het is voorbij. Het is over. Het kan niet meer overnieuw. En dat deed pijn.

Ik weet niet of ik het goed gedaan heb. Ik heb het in ieder geval geprobeerd. En toen zei ze ‘s middags: “jullie hadden het allebei over hoe jullie zelf zijn weggegaan bij jullie ouders, dan is het toch mooi dat het dit keer wel goed is gegaan? Dat je het over hebt kunnen doen op de goede manier?” Dat was een prachtig schrijnend geschenk.

Een keten voor de kinderburgemeester

Deze week was er bij de gemeente Haarlemmermeer voor de eerste keer een kinderraad en ik was gevraagd of ik – op basis van mijn iconen concept– een ambtsketen wilde maken voor de kinderburgemeester. Maar wát graag natuurlijk! Er waren 3 scholen te gast in de raadzaal. Daar presenteerden zij elk een voorstel over wat ze graag anders willen zien in de gemeente. Ook was er de verkiezing van een heuse kinderburgemeester. Merel van De Zevensprong sprong eruit met haar pitch en mag nu deze officiële titel mét bijpassende ambtsketen dragen.

De keten bestaat uit de iconen van alle 26 kernen van de gemeente Haarlemmermeer. De “echte” burgemeester heeft onderaan zijn keten nog het wapen van Haarlemmermeer, maar die van de kinderburgemeester heeft op die plek de afbeelding  van de hoofdfiguur uit het kinderboek Dik Trom: die -net als schrijver Johan Kievit- uit Hoofddorp komt.

Best grappig soms hoe dingen die je in je leven samen komen: het iconen concept kon ik vooral bedenken omdat ik al jaren bij de gemeente werk, en ik kon bij het maken van deze keten mijn grafische vormgeving combineren met de ervaring die ik heb opgedaan tijdens mijn opleiding edelsmeden.

Er is rekening gehouden met de toekomst: het is een flexibele ketting, zodat als de gemeente Haarlemmermeer straks gaat fuseren met de gemeentes Haarlemmerliede en Spaarnwoude deze er straks gewoon tussen gevoegd kunnen worden.

Foto: Jur Engelchor

Meebewegen….. logo, visitekaartje & website voor Sieverdingpsychologie

Leonie Sieverding is dit jaar een eigen praktijk begonnen voor kinder- en jeugdpsychologie. Bij de praktijk kunnen kinderen, jongeren en ouders terecht met vragen over gedrag, ontwikkeling en opvoeding.

Leonie vroeg mij of ik voor haar praktijk een logo wilde maken, en die te gebruiken voor visitekaartjes en een website. Een van de leukste onderdelen van mijn werk als webdesigner is het allereerste gesprek. Want ondanks dat ik Leonie maar al te goed ken, zou ik normaal gesproken haar nooit zo doorzagen over wat haar beweegt, wie zij is en wat er nou zo kenmerkend is aan haar werkwijze. Zo vertelde Leonie me dat zij het ‘meebewegen’ met haar cliënten belangrijk vind: niet voorop, of erachteraan, maar ernaast.

Ik heb voor de praktijk een logo ontworpen dat symbolisch een windmolentje voorstelt dat draait in de wind, maar op andere manieren weergegeven (zoek maar even op de website…) kun je het ook zien als een zaadje dat geplant wordt zodat het verder kan groeien. De website is uiteraard voornamelijk informerend van karakter, maar heeft ook een krachtige beeldtaal waarin de doelgroepen (o.a. jongeren, ouders/verzorgers, verwijzers) zich kunnen herkennen.

Ik heb voor de praktijk een logo ontworpen dat symbolisch een windmolentje voorstelt dat draait in de wind, maar op andere manieren weergegeven (zoek maar even op de website…) kun je het ook zien als een zaadje dat geplant wordt zodat het verder kan groeien. De website is uiteraard voornamelijk informerend van karakter, maar heeft ook een krachtige beeldtaal waarin de doelgroepen (o.a. jongeren, ouders/verzorgers, verwijzers) zich kunnen herkennen.

Boe!!!

Iedere keer als ik bij Zorgboerderij Ons Verlangen kwam werd ik met boe-geroep ontvangen. Gelukkig niet omdat ze niet enthousiast waren…….

Zorgboerderij Ons Verlangen is een biologisch melkveebedrijf met melkkoeien, schapen, paarden, kippen, geiten, konijnen en varkens. Daarnaast verlenen ze zorg aan ongeveer 40 hulpboeren.

Gebruikmakend van de eigen bestaande middelen (onder andere het logo) heb ik een website gebouwd gecombineerd met een webshop . Deze webshop is gekoppeld aan Ideal.

Voor de bewoners van de Zorgboerderij is het belangrijk dat ze op een visuele manier worden betrokken bij de website en om die reden is de voorpagina ingericht met lekker grote en overzichtelijke blokken. Ze gaan straks zelf aan de slag in de winkel, gecombineerd met het voorraadbeheer van de webshop, en zijn alvast rustig aan begonnen met een aantal zuivelproducten.

Omdat er daarnaast regelmatig nieuwsberichten geschreven worden was het een goed idee om ook een blog in te richten op de site. Op deze manier kunnen ze ook meteen snel nieuws melden en mooie foto’s en verhalen delen. Ik vond het iedere keer weer een klein feestje om even langs te komen als we weer even moesten overleggen, en nam dan maar wat graag een flesje melk mee uit de winkel.