Heimwee, angst, en glow in the dark

Ik ben een beetje jankerig nadat ik deze week op een introductiebijeenkomst ben geweest van mijn werk voor een training voor 50 plussers.

50+ associeer ik met omroep Max, en lelijke windjacks, makkelijke schoenen, elektrische fietsen en beige, vooral heel veel beige, want beige kan altijd overal bij… Ik heb me een tijd geleden kapot gelachen toen -ik meen dat het Brigitte Kaandorp was- zich afvroeg: “en wanneer komt nou het moment dat je besluit om ineens zo’n kledingstuk aan te trekken?” Ik zie ze ook wel eens hangen bij MS mode: van die beige broeken met zo’n vouw erin: de horror!!

Maar sinds die middag ben ik dus een beetje labiel want weet je: ik kan er gewoon niet onderuit. Ik ben toch echt 56 jaar. Compleet met wiebelende kipfilet armen, een huid waarvoor er zelfs met Oil of Olaz geen redden meer aan is, altijd wel ergens pijn, en altijd koud.

Nadenkend over die bijeenkomst schiet ik ineens vol als ik eraan denk hoe ik zo hier gekomen ben: wat ik ervoor heb moeten doen, maar vooral ook: wat ik allemaal niet meer zal gaan doen.

Ik ben niet meer naïef, ik zal wat ik bereikt heb niet zomaar weggooien. Maar ook: de buitenwereld laat mij ook niet langer meer onbevooroordeeld toe. Ik hoef je niet uit te leggen dat solliciteren lastiger is bijvoorbeeld (hoewel het me rond mijn 50e toch twee keer is gelukt een geweldige carriereswitch te maken). Voor velen ben ik in ieder geval op papier ‘oud’ en de grappen zijn nu al niet van de lucht en natuurlijk doe ik flink mijn best ze nog harder te overtreffen want hé! humor is mijn sterke punt! Maar lastig is het wel want ik vind mezelf nog steeds best leuk en ik probeer daarbij mijn leven lang al anderen ook niet te beoordelen op basis van uiterlijk of getallen.

Maar ik voel vooral ook heimwee. Ik zie mijn dochter voor het eerst naar de universiteit gaan, haar studententijd tegemoet en dan realiseer ik me dat ik dat zelf nooit meer zal meemaken. Zelf nog kinderen krijgen is niet eens meer mogelijk, een eerste vriendje, en de Dam tot Damloop winnen hoogstwaarschijnlijk ook niet 😉

Volgens de trainster van de cursus  is de tijd van oogsten aangekomen: de derde fase in je leven waarbij je het bouwen achter je gaat laten. Met het afscheid van die fase heb ik moeite want ik vóel me niet oud en ik ben voor mijn gevoel nog volop aan het bouwen. Maar ik bén natuurlijk wel ouder. Onmiskenbaar. En tegelijkertijd word ik ook een beetje opstandig. Hoezo oud? Wie bepaalt of ik iets nog wel kan of hoor te doen? Dat bepaal ik toch wel even lekker zelf en als iemand daar moeite mee heeft dan kijkt ‘ie maar de andere kant op. En toch en toch… Ik draag geen minirokjes meer (mijn schoonmoeder vind al dat het niet kan haha), mijn haren blauw verven zal ik ook niet zo gauw meer doen en als ik sta te zingen met mijn band vraag ik me toch echt wel eens af of ik mezelf niet belachelijk sta te maken.

Afgelopen zaterdag nog had ik een paar van die glow-in-the-dark-sticks in mijn haar gedaan op een feest. Toen een meisje zei dat ik er leuk uitzag riep ik gauw gekscherend: “ja hoe ouder hoe gekker hè?” Om haar voor de zekerheid het gras voor de voeten te maaien zodat ik niet belachelijk gemaakt zou worden. En zij bedoelde het nog wel oprecht leuk en lief.

Heimwee en angst dus. Maar ook barstensvol verwachting om alles wat nog komen gaat. Nieuwsgierig of het me gaat lukken de rust te vinden, en te genieten van de verliefdheden van mijn dochters, en ze te helpen bij het oplossen van hun ingewikkelde levensvragen, en te beseffen dat mijn levenshouding -me kwetsbaar opstellen- me zo ongelooflijk veel heeft opgeleverd en dat ik het eigenlijk best wel goed gedaan heb tot nu toe.

Maar beloof me één ding: de dag dat je me aantreft terwijl ik een beige broek met een vouw sta te passen wil je me dan een euthanasiepil aanreiken?

2 antwoorden op “Heimwee, angst, en glow in the dark”

  1. Ach, een beige broek is ook maar een beige broek, zelfs daar moet je niet te veel waarde aan hechten!! Waarschijnlijk zegt het meer over de buitenwereld dan over de draagsters!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *