Heimwee, angst, en glow in the dark

Ik ben een beetje jankerig nadat ik deze week op een introductiebijeenkomst ben geweest van mijn werk voor een training voor 50 plussers.

50+ associeer ik met omroep Max, en lelijke windjacks, makkelijke schoenen, elektrische fietsen en beige, vooral heel veel beige, want beige kan altijd overal bij… Ik heb me een tijd geleden kapot gelachen toen -ik meen dat het Brigitte Kaandorp was- zich afvroeg: “en wanneer komt nou het moment dat je besluit om ineens zo’n kledingstuk aan te trekken?” Ik zie ze ook wel eens hangen bij MS mode: van die beige broeken met zo’n vouw erin: de horror!!

Maar sinds die middag ben ik dus een beetje labiel want weet je: ik kan er gewoon niet onderuit. Ik ben toch echt 56 jaar. Compleet met wiebelende kipfilet armen, een huid waarvoor er zelfs met Oil of Olaz geen redden meer aan is, altijd wel ergens pijn, en altijd koud.

Nadenkend over die bijeenkomst schiet ik ineens vol als ik eraan denk hoe ik zo hier gekomen ben: wat ik ervoor heb moeten doen, maar vooral ook: wat ik allemaal niet meer zal gaan doen.

Ik ben niet meer naïef, ik zal wat ik bereikt heb niet zomaar weggooien. Maar ook: de buitenwereld laat mij ook niet langer meer onbevooroordeeld toe. Ik hoef je niet uit te leggen dat solliciteren lastiger is bijvoorbeeld (hoewel het me rond mijn 50e toch twee keer is gelukt een geweldige carriereswitch te maken). Voor velen ben ik in ieder geval op papier ‘oud’ en de grappen zijn nu al niet van de lucht en natuurlijk doe ik flink mijn best ze nog harder te overtreffen want hé! humor is mijn sterke punt! Maar lastig is het wel want ik vind mezelf nog steeds best leuk en ik probeer daarbij mijn leven lang al anderen ook niet te beoordelen op basis van uiterlijk of getallen.

Maar ik voel vooral ook heimwee. Ik zie mijn dochter voor het eerst naar de universiteit gaan, haar studententijd tegemoet en dan realiseer ik me dat ik dat zelf nooit meer zal meemaken. Zelf nog kinderen krijgen is niet eens meer mogelijk, een eerste vriendje, en de Dam tot Damloop winnen hoogstwaarschijnlijk ook niet 😉

Volgens de trainster van de cursus  is de tijd van oogsten aangekomen: de derde fase in je leven waarbij je het bouwen achter je gaat laten. Met het afscheid van die fase heb ik moeite want ik vóel me niet oud en ik ben voor mijn gevoel nog volop aan het bouwen. Maar ik bén natuurlijk wel ouder. Onmiskenbaar. En tegelijkertijd word ik ook een beetje opstandig. Hoezo oud? Wie bepaalt of ik iets nog wel kan of hoor te doen? Dat bepaal ik toch wel even lekker zelf en als iemand daar moeite mee heeft dan kijkt ‘ie maar de andere kant op. En toch en toch… Ik draag geen minirokjes meer (mijn schoonmoeder vind al dat het niet kan haha), mijn haren blauw verven zal ik ook niet zo gauw meer doen en als ik sta te zingen met mijn band vraag ik me toch echt wel eens af of ik mezelf niet belachelijk sta te maken.

Afgelopen zaterdag nog had ik een paar van die glow-in-the-dark-sticks in mijn haar gedaan op een feest. Toen een meisje zei dat ik er leuk uitzag riep ik gauw gekscherend: “ja hoe ouder hoe gekker hè?” Om haar voor de zekerheid het gras voor de voeten te maaien zodat ik niet belachelijk gemaakt zou worden. En zij bedoelde het nog wel oprecht leuk en lief.

Heimwee en angst dus. Maar ook barstensvol verwachting om alles wat nog komen gaat. Nieuwsgierig of het me gaat lukken de rust te vinden, en te genieten van de verliefdheden van mijn dochters, en ze te helpen bij het oplossen van hun ingewikkelde levensvragen, en te beseffen dat mijn levenshouding -me kwetsbaar opstellen- me zo ongelooflijk veel heeft opgeleverd en dat ik het eigenlijk best wel goed gedaan heb tot nu toe.

Maar beloof me één ding: de dag dat je me aantreft terwijl ik een beige broek met een vouw sta te passen wil je me dan een euthanasiepil aanreiken?

De teleurstelling voorbij

Ik kreeg vandaag een telefoontje dat mijn ontwerpvoorstel met enthousiasme is ontvangen en dat ik volgende week eraan kan beginnen. Ik had maanden geleden al een idee gelanceerd, maar net bij de verkeerde persoon: mijn voorstel werd van tafel geveegd en ik baalde flink. Weken later kon ik ’s nachts niet slapen omdat ik echt zeker wist dat het een goed idee was.

Toen bedacht ik dat ik eigenwijs ging zijn en besloot mijn voorstel toch nog uit te werken en het dan voor te leggen aan de juiste persoon. Maar ja, best een risico om veel tijd te investeren in iets waarvan je niet weet of daar tijd ruimte en geld voor is. De marketeer aan wie ik het uiteindelijk presenteerde reageerde precies zoals ik hoopte. Ze snapte meteen wat de meerwaarde van het idee was en hoe we dat meteen konden gaan toepassen. Alleen dat al maakte me zo blij.

Vandaag belde ze me op omdat ze het voorgesteld had aan de budgethouder. Het idee is met open armen ontvangen en ik mag gewoon aan de slag. het ziet er naar uit dat de hele merchandise lijn gebaseerd wordt op mijn concept. Jeetje. Ik heb gewoon een traantje weggepinkt. Afgewezen, teleurgesteld, laten bezinken, weer opgestaan, overnieuw begonnen, kwetsbaar opgesteld, erkend worden, applaus krijgen. Het leven is mooi.

Blinde woede

Blinde woede

“Van die dingen, ja!” Ik hoor in gedachten Cor van der Laak, kritisch AVRO lid (aka Kees van Kooten) al fulmineren. Ik ben over het algemeen een gezeglijk mens. Begripvol, sociaal bewogen en conflictvermijdend. Maar over één ding kan ik werkelijk in blinde woede ontsteken en dat is: fout geparkeerde fietsen. En wel hierom: heel vaak zijn fietsparkeerplekken overvol. Maar dan zijn er van die fietsers die te lui zijn om hun fiets In de fietsbeugel te plaatsen. Daardoor neemt één fiets drie plekken in. En ik wil hem dan toch ernaast plaatsen want er is verder geen plek.

En daar gaat het mis. Mijn trapper blijft om te beginnen al hangen in de fietstas. Mijn handrem blijft vervolgens steken in de remkabel en ik heb geen handen meer vrij om de inmiddels scheef zakkende fiets van de ander van me af te duwen en ik raak met mijn fiets hopeloos verstrikt in de andere. En dan gebeurt er iets met me. Ik wordt daar zó ontzettend giftig van dat ik schuimbekkend als een dolle aan mijn fiets of die van de ander ga zitten rukken om er toch maar bij te kunnen. Niet dat het helpt.

Het wordt alleen maar erger en ik heb weleens mijn eigen remkabel kapotgetrokken door mijn driftige gesjor. Je kunt mij werkelijk niet bozer krijgen. Geen zeehondjesleed, milieurampen, zwervers in de kou, maar: verkeerd geparkeerde fietsen, dat is wat mij doet ontploffen.

Ook leuk: je komt aan en je wil je fiets eruit halen en dan heeft iemand in jouw afwezigheid zijn fiets tegen de jouwe aan gepleurd (en nee, dan bedoel ik niet de bezitters van die fietsen met een gezellig kratje voorop die er nou eenmaal niet tussen passen, maar een gewone huis tuin en keuken fiets). Die zetten ze dan tegen de mijne aan, op slot natuurlijk, en dan mag ik na een lange werkdag mijn fiets eruit proberen te wurmen terwijl mijn fiets verstrikt is geraakt in remkabels, trappers en stuur.

Ik realiseer me natuurlijk ook wel dat het heel raar is dat ik daar als een giftige dolle stier sta te stampen en snuiven dus implodeert mijn woede regelmatig. Wat ik dan doe is die fiets (Soms zo’n hele grote herenfiets) bij kop en kont pakken en dan zet ik hem héééééééééél ver weg. En dan hoop ik heel erg dat de bezitter zich het apenzuur schrikt omdat zijn fiets weg is. Dat zal hem leren, lekker pûh.

Ook loop ik al jaren met het plan om standaard een pak gele vla bij me te hebben, gewoon ij mijn bevallige dames handtasje.. En iedere keer als ik dan weer zo’n asociaal geparkeerde fiets tegen kom ga ik dan het hele pak vla over het fietszadel leeggieten. Man, wat lijkt me dat heerlijk! Geen witte fietsen plan, maar het Gele Vla Plan.

Overigens heb ik ook nog een plan om standaard met een doos eieren rond te rijden en iedere keer als ik weer eens gesneden wordt door een asociale automobilist dan van een afstandje een ei op zijn achterruit kapot te gooien. Van die dingen dus, van die dingen, ja!

De bentobox uit Japan

In eerste instantie denk ik: wat geweldig, zo creatief, zo leuk! Maar ook: pfffff we moeten al zoveel, een gewone boterham met kaas is voor sommigen ook al een hele klus hoor, in combinatie met alle andere dingen als werk, vrije tijd en gezin… Dat neemt niet weg dat het een erg leuke serie is.

http://www.bbc.co.uk/news/magazine-16069217
Japan's amazing lunchboxes
Japan's amazing lunchboxes
Japan's amazing lunchboxes

Je site bijwerken vanaf je Iphone

Soms sta ik er niet bij stil, maar hierbij even aandacht én tevens het bewijs hoe makkelijk het is om vanaf waar je ook bent even een berichtje te plaatsen op de site. Gewoon met de WordPress app.

Het bericht dat je nu leest is op die manier geplaatst. Heel handig voor mijn vriendin die straks een spannende reis gaat maken, met haar vader op zoek naar het graf van zijn broer bij de Birma spoorlijn.

Ik ben een blogsite voor haar aan het maken, en zo kan ze op iedere plek waar er maar internet is iedereen op de hoogte houden van alles wat ze mee maken. Handig toch?!

20131003-005828.jpg

Wat kost een website?

Deze week kreeg ik dit berichtje van iemand:

Hoi Doris, ik ben een bedrijf begonnen en ik sta te trappelen om te beginnen. Kun je een beetje inschatten hoe lang je nodig hebt om voor mij een website, logo enz te maken en op welke prijs je dan uitkomt? Ik wil over vier weken ongeveer beginnen, lukt dat denk je? Een domeinnaam heb ik nog niet, een bedrijfsnaam wel zo goed als bijna zeker.
 
Hartelijke groet,

….

Ik krijg heel vaak dit soort vragen: “Wat kost een website? Wat kost een logo? Hoe lang duurt het? Ik wil het graag snel hebben, kan dat?

Dit is wat ik terug schreef:

Heel herkenbaar hoor, dat trappelen 😉 Het maken van een website kan variëren van een middagje tot vele weken, ik vergelijk het wel eens met een huis bouwen: dat kan ook op verschillende manieren: wil je één of meerdere verdiepingen? Een hutje met vier palen is zo gebouwd, maar een flat? Oftewel: daarvoor moeten we echt even om de tafel. Maar eerst  moet je jezelf de vraag stellen: wil ik het snel, of wil ik het goed. Het opzetten van een eigen bedrijf is een belangrijke aangelegenheid, daarbij ga je niet over één nacht ijs, en dat moet je -naar mijn mening- dus ook niet met je website doen. Een website is tegenwoordig zo belangrijk!

Nog los van de content: heb je al een indeling bijvoorbeeld, heb je al teksten geschreven? Heb je al precies voor ogen wie je doelgroep is, wat wil je bereiken en hoe ga je dat bereiken, want met alleen een website ben je er tegenwoordig al niet meer, hoe ga je jezelf promoten bijvoorbeeld? Via Twitter? Facebook? LinkedIn? Ga je adverteren?

Ga je zelf de teksten en de afbeeldingen erin zetten of wil je dat ik dat voor je doe? Een standaard raamwerk (een template) van een website kan makkelijk in een uurtje neergezet worden, maar kun je je wel een standaard website permitteren in deze tijden van economische schaarste, of wil je je echt onderscheiden van al die anderen? En hoe wil je dan dat de eerste indruk is: dat mensen je herinneren van dat je zo snel een website had staan of dat je zo’n goeie website hebt?  En zo heb ik nog wel meer vragen….

Nog lastiger en misschien wel nog belangrijker is het maken van een logo. Daarin ligt je hele identiteit besloten. Een logo is veel meer dan het “wat geinig bij elkaar zetten” van wat letters, er zit vaak een betekenis achter. Soms zijn de simpelste logo’s de beste, maar dat betekent meestal niet dat die ook “even snel” gemaakt zijn. Een knullig logo, geeft een knullige uitstraling, zo simpel is het eigenlijk 😉

Ik geniet van mijn werk en vooral als ik dat goed kan doen. Op een manier die mijn eigen vakkennis goed doet en die recht doet aan degene voor wie ik het doe. Dan krijg je blije reacties en daardoor ben ik ook weer blij.

Dus laten we anders gewoon eerst een keertje afspreken. Dan kan jij vast aan de slag met bedenken wat voor naam je wil, en voor jezelf op papier zetten waarom je een website wil, welke websites je mooi vind en welke niet (en vooral ook waarom niet) En misschien kun je vast aan een indeling beginnen. Ook al ga je niet met mij in zee: dat werk is nooit voor niets 😉

Ik hoor graag van je!

Doris Bartels
ontwerp * advies * begeleiding * bouw

hartelijke groet

Logo, visitekaartje, website voor Monique Lohuis kindercoach

Met heel veel plezier heb ik gewerkt aan de huisstijl voor Monique Lohuis, kindercoach. Monique vroeg mij een logo te ontwerpen, een visitekaartje en een website.

Toen ik haar vroeg hoe zij kon beschrijven wat haar werken met kinderen (en ouders) precies inhield vertelde ze mij dat het belangrijkst is, dat “het er al is.” en dat zij eigenlijk net als bij het pellen van een ui probeert te komen tot de kern. Dat vond ik een heel mooie omschrijving die ik heb uitgewerkt in het logo voor haar bedrijf.

De schillen van de ui zijn weliswaar enigszins abstract nog te herleiden, maar ook kun je er een jonger persoon in zien die beschermd wordt, of opgevangen wordt door een ouder, een verzorger, een coach…


 

Op basis van dit logo heb ik verder een visitekaartje en website uitgewerkt.

De kleuren zwart, wit en groen zijn nadrukkelijk aanwezig.

Monique wilde graag een heldere, vrolijke site, liefst met handgetekende objecten, maar vooral ook een site die heel eenvoudig en daardoor heel overzichtelijk is. Daar zijn we aardig in geslaagd al zeg ik het zelf. 😉

 

 

 

 

 

 

 

http://www.moniquelohuiskindercoach.nl/

 

Een Mexicaans kookboek

Voor de opleiding grafisch vormgeving die ik dit jaar ben begonnen moesten we een kookboek maken. Een Mexicaans kookboek wel te verstaan, en daarbij moesten we ook nog eens drie varianten (omslagen) maken: eentje met vleesgerechten, een met visgerechten en eentje met patisserie. Dat het zo’n klus is om een boek te maken wist ik niet, maar wat heb ik er toch een plezier in. Hoe langer ik deze opleiding doe hoe meer ik er achter kom dat dit hetgeen is wat ik het liefste doe: mooie plaatjes maken!

Ik ben begonnen!

Een lang gekoesterde wens is eindelijk in vervulling gegaan. Ik ben begonnen met mijn opleiding grafische vormgeving aan het Grafisch Media Instituut Ik heb daar een aantal jaren ooit de opleiding voor webdesigner gedaan en dat is me goed bevallen. Toch begon het grafische werk mij meer en meer te boeien. Ik ben altijd al bezig geweest met het verzamelen van mooie plaatjes, ik gris altijd mooie folders mee, of opvallende kaartjes voor je-weet-maar-nooit. Ik heb inmiddels al een heel boekwerk vol met inspirerende vormgevingsdingen. Daarnaast ben ik ook al een tijdje bezig met het maken van collages.

Heel geleidelijk aan kreeg ik steeds meer vraag naar het maken van een logo, een folder of een visitekaartje. Regelmatig  liep ik er dan tegen aan dat ik maar moeizaam verder kwam dan wat “geinig klooien” met  letters. Ik wilde zo graag weten waarom ik nu vastliep, of wat er nog meer uit te halen was, maar vooral wilde ik alles weten wat er maar te weten viel. En dus heb ik me aangemeld en ben ik verleden week begonnen. Het was de eerste les meteen al een aha-erlebnis. Dingen die ik intuïtief al wist werden nu benoemd. Vandaag moet ik huiswerk maken voor de tweede les. Vroeger vond ik huiswerk maken vreselijk, nu kan ik haast niet wachten….

Tot mijn verbazing reageerde iemand met de opmerking dat ze het zo geweldig vond dat ik -nu nog- begon met een dergelijke opleiding. Alsof je op latere leeftijd dat niet meer zou moeten willen of kunnen? Dat snap ik niet. Elke dag in je leven is er een, en dus elke dag weer de mogelijkheid om te doen wat je het liefste wil, en of je dan 10 bent of 100: wat maakt dat nou uit? Leef en geniet!

Ik doe mee aan de SamenLoop voor Hoop, help jij mij?

Een tijdje terug deed een collega tijdens werkoverleg een prachtige oproep om mee te doen aan de Samenloop voor Hoop.

SamenLoop voor Hoop is een lokaal wandelevenement van KWF Kankerbestrijding dat 24 uur duurt. SamenLoop voor Hoop zet (ex)kankerpatiënten in het zonnetje en herdenkt de overledenen.

Vier het leven!

Mijn motto is altijd al geweest Vier het leven! En met dit inspirerende evenement vieren we het leven, zamelen we geld in voor wetenschappelijk kankeronderzoek, en geven we informatie over kanker. En…het evenement wordt volledig door vrijwilligers georganiseerd.

Het is de bedoeling dat we dit gaan doen in een team van 10 tot 15 vrijwilligers. Omdat ik het een prachtig initiatief vind ga ik gewoon meedoen. Ook al ben ik niet sportief, ook al heb ik na een halfuur waarschijnlijk al blaren en pijn in mijn rug: het kan me niet schelen hoe laat ik moet, ik doe het gewoon.

24 uur

We gaan met onze teamleden lopen gedurende 24 uur afwisselend. Zo wandelt er altijd minstens één teamlid op de baan: als symbool voor de voortdurende strijd tegen kanker.

Help jij mee?

Voorafgaand aan de SamenLoop voor Hoop zamelt elk teamlid zoveel mogelijk geld in. Door zich te laten sponsoren of bijvoorbeeld Kaarsen voor Hoop aan de man te brengen. Kijk, en daar kun jij mij nu mee helpen. Dus doe ik hierbij een oproep:

Ik zoek steun! Dat kun je doen door een bedrag dat je kunt missen over te maken op rekening 1522.78.672 bij de Rabobank te Badhoevedorp t.n.v. Samenloop voor Hoop Badhoevedorp ovv donaties team CMO Haarlemmermeer.

Met 1 euro ben ik al blij, meer mag natuurlijk ook! Op deze site hou ik in de rechterbalk de stand bij en tot nu toe is de stand 100 euro!

Wat je ook kunt doen is een mooie kaarsenzak kopen. Iedereen kan een Kaars van Hoop opdragen aan iemand die kanker heeft of heeft gehad. Dit doet u door op een (papieren) kaarsenzak een persoonlijke boodschap te schrijven voor een dierbare. Deze kaarsen(zakken) worden vervolgens rondom de baan neergezet. De kaarsenzak kun je voorafgaand of tijdens het evenement kopen. Of bij mij natuurlijk!

Het gedenkmoment vindt plaats als alle kaarsen zijn aangestoken.

Kaarsenceremonie

Als het donker is dan is het tijd voor de Kaarsenceremonie.

Een indrukwekkend onderdeel van SamenLoop voor Hoop.
Het is hét moment om stil te staan bij kankerpatiënten, ex-kankerpatiënten en alle mensen die de strijd tegen kanker hebben verloren.

Het is het moment waarop iedereen beseft waar SamenLoop voor Hoop eigenlijk om draait.