Monument voor een kat

Dag lieve brievenbusklepperaar,

met je lieve schele bekkie,

met je -altijd dichtbij als ik het even niet zag zitten,

met je gekke uitgestrekte balletdanserige pootjes als ik aan kwam lopen in de straat,

met je beledigde “meow!” als ik je een beetje opzij duwde omdat ik ook op de bank wilde,

met je -dichterbij dan neus aan neus gaan zitten- kan gewoon niet,

met je -zelf druppeltjes water hengelen uit de flamingo plantengieter is veel lekkerder,

en niet te vergeten je -enthousiast op grote honden af- rennen omdat je met ze wilde spelen,

en je -ik loop wel met je mee als je de kinderen naar school brengt en ik wacht dan op de hoek van de straat tot je 
weer terugkomt….

Je bent er ineens niet meer, niet meer voor mij maar vooral ook niet voor ons allemaal, en het valt me ongelooflijk zwaar om dat te accepteren, vooral omdat ik nooit dag heb kunnen zeggen. Ik wil niet weten wat er is gebeurd maar per ongeluk doe ik dat steeds toch en dan stroomt het zoute water weer uit mijn ooghoeken.

Je bent maar een beest zou je zeggen, maar wat was je belangrijk voor ons allemaal.

Weet je wat, ik richt gewoon hier een monument voor je op, je verdient het. Ik aai je in gedachten nog een keer over je lieve koppie en kriebel je onder je kin en dan doe jij je ogen half dicht, spint zachtjes en kijk je me genietend aan, goed?

Een schrijnend geschenk

Ik dacht eigenlijk dat ik dat wel even ging doen: jongste kind uit huis: haar blijmoedig bijstaan en helpen. En wat deden we het goed, wat waren we blij: we hielpen, we regelden, we luisterden, we stonden bij. En dat Lege Nest Syndroom: valt best mee toch?

Het bed werd in elkaar gezet, de lampen hingen, het buro stond, de kleren werden opgevouwd en ik liep met een poetslap en chips en cola. Haar vrienden hielpen met het busje en dingen sjouwen, en na afloop was er champagne op het prachtige anti-kraak dakterras. Kind geïnstalleerd: Hoera! We konden naar huis.

We vierden de vrijheid door ergens willekeurig rechtsaf te slaan en daar wat eten te bestellen. Wat waren we vrij ineens!

Toen naar huis en naar bed. En daar was er ineens een onrustige nacht. Met dromen van vroeger over met ruzie het huis uit gaan en kwaadaardige kamergenootjes. En tenslotte ‘sochtends een kop vol snot en een glazen hoofd.

Wakker worden met een kille streep lentelicht in de slaapkamer. Wat was het stil ineens. De poes kwam gedag zeggen want ze was wat verweesd. Ik lag zwetend in bed. Geen deur van de kamer die openkierde met een hoofd om de hoek: “Hoi mam!” Geen rotzooi in huis.

Ik piepte naar boven en ruimde wat op. Haar kamer was eenzaam en leeg. Twee elastiekjes en een blaadje met aantekeningen, contouren van de kast en een verdwaalde sok. Een pentekening en wat bleke foto’s aan de muur. En toen was er een oorverdovend niks. Ik moest er even van zitten met die kop vol snot en dat glazen hoofd.

Ik begreep het doffe gevoel niet: ze is toch gelukkig, het is toch volbracht, ik kon dit toch goed? En toen wist ik het ineens: Het is voorbij. Het is over. Het kan niet meer overnieuw. En dat deed pijn.

Ik weet niet of ik het goed gedaan heb. Ik heb het in ieder geval geprobeerd. En toen zei ze ‘s middags: “jullie hadden het allebei over hoe jullie zelf zijn weggegaan bij jullie ouders, dan is het toch mooi dat het dit keer wel goed is gegaan? Dat je het over hebt kunnen doen op de goede manier?” Dat was een prachtig schrijnend geschenk.

Een keten voor de kinderburgemeester

Deze week was er bij de gemeente Haarlemmermeer voor de eerste keer een kinderraad en ik was gevraagd of ik – op basis van mijn iconen concept– een ambtsketen wilde maken voor de kinderburgemeester. Maar wát graag natuurlijk! Er waren 3 scholen te gast in de raadzaal. Daar presenteerden zij elk een voorstel over wat ze graag anders willen zien in de gemeente. Ook was er de verkiezing van een heuse kinderburgemeester. Merel van De Zevensprong sprong eruit met haar pitch en mag nu deze officiële titel mét bijpassende ambtsketen dragen.

De keten bestaat uit de iconen van alle 26 kernen van de gemeente Haarlemmermeer. De “echte” burgemeester heeft onderaan zijn keten nog het wapen van Haarlemmermeer, maar die van de kinderburgemeester heeft op die plek de afbeelding  van de hoofdfiguur uit het kinderboek Dik Trom: die -net als schrijver Johan Kievit- uit Hoofddorp komt.

Best grappig soms hoe dingen die je in je leven samen komen: het iconen concept kon ik vooral bedenken omdat ik al jaren bij de gemeente werk, en ik kon bij het maken van deze keten mijn grafische vormgeving combineren met de ervaring die ik heb opgedaan tijdens mijn opleiding edelsmeden.

Er is rekening gehouden met de toekomst: het is een flexibele ketting, zodat als de gemeente Haarlemmermeer straks gaat fuseren met de gemeentes Haarlemmerliede en Spaarnwoude deze er straks gewoon tussen gevoegd kunnen worden.

Foto: Jur Engelchor