Met woorden je angsten bezweren

Ik ben op vakantie en had mezelf voorgenomen zo min mogelijk op mijn facebook of whatsapp te kijken. Totdat er een vliegtuig uit de lucht werd geschoten. Vanaf dat moment probeerde ik alles te volgen maar vooral ook te begrijpen wat er precies gebeurd is en hoe zoiets kan. Ik zie profielfotos op Facebook van vrienden veranderen in zwarte vierkantjes of zwarte strikjes, verwijzingen worden geplaatst naar de prachtige uit het hart gegrepen toespraak van Timmermans, mooie citaten van schrijvers, de een nog poetischer verwoord dan de ander.

Ook probeer ik te begrijpen waarom dit mij en zoveel anderen om mij heen veel meer doet dan wanneer al die andere vliegtuigen die uit de lucht zijn geschoten. Want ja: het klopt dat er beangstigend veel vrienden van vrienden zijn die betrokken zijn bij dit ongeluk. Maar ook die kende ik eigenlijk niet. En ik lees met een soort pijnlijke gulzigheid de verdrietige verhalen over de gemiste mensen. De een nog schrijnender dan de ander. De leraar van mijn buurmeisje, de vriend van de vader van mijn collega, de ouders en het broertje van de vriendin van mijn andere collega…. Ik ken ze niet, maar de tragiek is voelbaar.

Ben ik dan zo pathetisch? Waarom voel ik dat niet bij alle andere rampen? Ik kan er alleen maar naar raden en denk dat het is omdat de kans dat mijn geliefden of ikzelf dit had kunnen zijn veel waarschijnlijker is dan je ooit zou kunnen, het is kortom voorstelbaarder.

Maar ik voel vooral de hele tijd de behoefte om iets te zeggen, te schrijven: iets troostends, iets treffends, iets wijs, maar er schiet me maar niks te binnen. Ik verbaas me over mijn eigen behoefte daartoe. En vandaag begrijp ik dat ik gewoon woorden wil vinden die de diepe angst in mij bezweren. Want ik ben eigenlijk hartstikke bang. Ik ben bang voor het kwaad in de mensen en bang dat ik daar niet tegenop kan. Bang voor een derde wereldoorlog. Bang voor de onredelijkheid in mensen, en bang dat dit nog meer woede en agressie oproept en het zich dan als een olievlek zal verspreiden. Bang dat we alleen maar machteloos kunnen toekijken en nog meer geschokt zullen worden door nog ergere dingen. Ik ben een vredelievend persoon, maar wat als ik tegenover iemand kom te staan die dat geen bal kan schelen?

Maar ik voel vooral ook onbegrip dat de ene mens de andere mens zoveel leed kan aandoen. En dat je daar zo weinig tegen kan doen. Wat een machteloos gevoel is dat. En hoe onzinnig om dan de hele tijd op facebook juist je protest te laten horen bij de mensen die juist niet bij die “slechterikken” behoren, als ik mag geloven dat ik mijn vrienden een beetje zorgvuldig heb uitgekozen. Maar toch blijft die behoefte om dat vooral tegen elkaar te blijven zeggen: wij zijn hier tegen, wij willen dit niet. Maar of het zinvol is? Of het iets helpt? Ik weet het niet. Maar niets doen helpt ook niet.

Ach ja, de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Ik trok als kind de sprookjes die slecht afliepen al niet zo, en dan is dit nog niet eens een sprookje. Wat kunnen we hiertegen doen, en als we hier dan de daders van gevonden hebben en berecht, is dan niet allang de volgende slechterik opgestaan? Machteloosheid, wat een rotgevoel. Dan is zo’n zwart vierkantje misschien het beste dat je kunt zeggen.

Heimwee, angst, en glow in the dark

Ik ben een beetje jankerig nadat ik deze week op een introductiebijeenkomst ben geweest van mijn werk voor een training voor 50 plussers.

50+ associeer ik met omroep Max, en lelijke windjacks, makkelijke schoenen, elektrische fietsen en beige, vooral heel veel beige, want beige kan altijd overal bij… Ik heb me een tijd geleden kapot gelachen toen -ik meen dat het Brigitte Kaandorp was- zich afvroeg: “en wanneer komt nou het moment dat je besluit om ineens zo’n kledingstuk aan te trekken?” Ik zie ze ook wel eens hangen bij MS mode: van die beige broeken met zo’n vouw erin: de horror!!

Maar sinds die middag ben ik dus een beetje labiel want weet je: ik kan er gewoon niet onderuit. Ik ben toch echt 56 jaar. Compleet met wiebelende kipfilet armen, een huid waarvoor er zelfs met Oil of Olaz geen redden meer aan is, altijd wel ergens pijn, en altijd koud.

Nadenkend over die bijeenkomst schiet ik ineens vol als ik eraan denk hoe ik zo hier gekomen ben: wat ik ervoor heb moeten doen, maar vooral ook: wat ik allemaal niet meer zal gaan doen.

Ik ben niet meer naïef, ik zal wat ik bereikt heb niet zomaar weggooien. Maar ook: de buitenwereld laat mij ook niet langer meer onbevooroordeeld toe. Ik hoef je niet uit te leggen dat solliciteren lastiger is bijvoorbeeld (hoewel het me rond mijn 50e toch twee keer is gelukt een geweldige carriereswitch te maken). Voor velen ben ik in ieder geval op papier ‘oud’ en de grappen zijn nu al niet van de lucht en natuurlijk doe ik flink mijn best ze nog harder te overtreffen want hé! humor is mijn sterke punt! Maar lastig is het wel want ik vind mezelf nog steeds best leuk en ik probeer daarbij mijn leven lang al anderen ook niet te beoordelen op basis van uiterlijk of getallen.

Maar ik voel vooral ook heimwee. Ik zie mijn dochter voor het eerst naar de universiteit gaan, haar studententijd tegemoet en dan realiseer ik me dat ik dat zelf nooit meer zal meemaken. Zelf nog kinderen krijgen is niet eens meer mogelijk, een eerste vriendje, en de Dam tot Damloop winnen hoogstwaarschijnlijk ook niet 😉

Volgens de trainster van de cursus  is de tijd van oogsten aangekomen: de derde fase in je leven waarbij je het bouwen achter je gaat laten. Met het afscheid van die fase heb ik moeite want ik vóel me niet oud en ik ben voor mijn gevoel nog volop aan het bouwen. Maar ik bén natuurlijk wel ouder. Onmiskenbaar. En tegelijkertijd word ik ook een beetje opstandig. Hoezo oud? Wie bepaalt of ik iets nog wel kan of hoor te doen? Dat bepaal ik toch wel even lekker zelf en als iemand daar moeite mee heeft dan kijkt ‘ie maar de andere kant op. En toch en toch… Ik draag geen minirokjes meer (mijn schoonmoeder vind al dat het niet kan haha), mijn haren blauw verven zal ik ook niet zo gauw meer doen en als ik sta te zingen met mijn band vraag ik me toch echt wel eens af of ik mezelf niet belachelijk sta te maken.

Afgelopen zaterdag nog had ik een paar van die glow-in-the-dark-sticks in mijn haar gedaan op een feest. Toen een meisje zei dat ik er leuk uitzag riep ik gauw gekscherend: “ja hoe ouder hoe gekker hè?” Om haar voor de zekerheid het gras voor de voeten te maaien zodat ik niet belachelijk gemaakt zou worden. En zij bedoelde het nog wel oprecht leuk en lief.

Heimwee en angst dus. Maar ook barstensvol verwachting om alles wat nog komen gaat. Nieuwsgierig of het me gaat lukken de rust te vinden, en te genieten van de verliefdheden van mijn dochters, en ze te helpen bij het oplossen van hun ingewikkelde levensvragen, en te beseffen dat mijn levenshouding -me kwetsbaar opstellen- me zo ongelooflijk veel heeft opgeleverd en dat ik het eigenlijk best wel goed gedaan heb tot nu toe.

Maar beloof me één ding: de dag dat je me aantreft terwijl ik een beige broek met een vouw sta te passen wil je me dan een euthanasiepil aanreiken?

Herinneringsketting

Ik heb dit weekend voor de tweede keer op een markt gestaan met mijn spulletjes. Voor de kettingen is vaak veel belangstelling, en ook nu weer raakte ik aan de praat met iemand over de mogelijkheid deze kettingen te personaliseren. Zo heb ik onlangs voor een vriendin de ketting gemaakt die je hier ziet afgebeeld.

Op de foto zijn haar opa en oma afgebeeld, wat natuurlijk een heel dierbare herinnering is, maar wat het nog specialer maakt is het stukje toegevoegde tekst: een liefdesbrief van haar opa aan haar oma vroeger. Prachtig toch?

Ken jij iemand die speciaal voor jou is, en wil je die een bijzondere dierbare herinnering mee geven, of en heb je nog ergens een mooie oude foto of een plaatje met een speciale betekenis, mail me en dan maken we er samen iets moois van. Via mijn webshop bij Etsy kun je van alles bestellen, maar gewoon een mailtje sturen kan natuurlijk ook gewoon!

Hatseflats! Nieuwe kaarten

Ik heb de eer en het plezier dat ik voor kinder improvisatietheatergroep Hatseflats leuke dingen mag maken. Zo heb ik een tijdje geleden al visitekaartjes voor ze mogen maken, maar er moest nu wat meer promotie gemaakt worden.

Eerst maar eens begonnen een spandoek voor buiten dat lekker de aandacht trekt en daarna heb ik 2 kaarten voor ze ontworpen. Hatseflats speelt -net als veel improvisatiegroepen regelmatig de “armendoor” (zie foto)

En wat is er nou leuker dan dat je thuis met die kaart zelf ook nog eens een keertje armendoor kunt spelen? Enne… als je een keertje tijd hebt moet je echt een keer proberen naar een voorstelling te gaan van Hatseflats. Ze spelen 1 x per maand, de tijden staan op hun website.

De teleurstelling voorbij

Ik kreeg vandaag een telefoontje dat mijn ontwerpvoorstel met enthousiasme is ontvangen en dat ik volgende week eraan kan beginnen. Ik had maanden geleden al een idee gelanceerd, maar net bij de verkeerde persoon: mijn voorstel werd van tafel geveegd en ik baalde flink. Weken later kon ik ’s nachts niet slapen omdat ik echt zeker wist dat het een goed idee was.

Toen bedacht ik dat ik eigenwijs ging zijn en besloot mijn voorstel toch nog uit te werken en het dan voor te leggen aan de juiste persoon. Maar ja, best een risico om veel tijd te investeren in iets waarvan je niet weet of daar tijd ruimte en geld voor is. De marketeer aan wie ik het uiteindelijk presenteerde reageerde precies zoals ik hoopte. Ze snapte meteen wat de meerwaarde van het idee was en hoe we dat meteen konden gaan toepassen. Alleen dat al maakte me zo blij.

Vandaag belde ze me op omdat ze het voorgesteld had aan de budgethouder. Het idee is met open armen ontvangen en ik mag gewoon aan de slag. het ziet er naar uit dat de hele merchandise lijn gebaseerd wordt op mijn concept. Jeetje. Ik heb gewoon een traantje weggepinkt. Afgewezen, teleurgesteld, laten bezinken, weer opgestaan, overnieuw begonnen, kwetsbaar opgesteld, erkend worden, applaus krijgen. Het leven is mooi.

Blinde woede

Blinde woede

“Van die dingen, ja!” Ik hoor in gedachten Cor van der Laak, kritisch AVRO lid (aka Kees van Kooten) al fulmineren. Ik ben over het algemeen een gezeglijk mens. Begripvol, sociaal bewogen en conflictvermijdend. Maar over één ding kan ik werkelijk in blinde woede ontsteken en dat is: fout geparkeerde fietsen. En wel hierom: heel vaak zijn fietsparkeerplekken overvol. Maar dan zijn er van die fietsers die te lui zijn om hun fiets In de fietsbeugel te plaatsen. Daardoor neemt één fiets drie plekken in. En ik wil hem dan toch ernaast plaatsen want er is verder geen plek.

En daar gaat het mis. Mijn trapper blijft om te beginnen al hangen in de fietstas. Mijn handrem blijft vervolgens steken in de remkabel en ik heb geen handen meer vrij om de inmiddels scheef zakkende fiets van de ander van me af te duwen en ik raak met mijn fiets hopeloos verstrikt in de andere. En dan gebeurt er iets met me. Ik wordt daar zó ontzettend giftig van dat ik schuimbekkend als een dolle aan mijn fiets of die van de ander ga zitten rukken om er toch maar bij te kunnen. Niet dat het helpt.

Het wordt alleen maar erger en ik heb weleens mijn eigen remkabel kapotgetrokken door mijn driftige gesjor. Je kunt mij werkelijk niet bozer krijgen. Geen zeehondjesleed, milieurampen, zwervers in de kou, maar: verkeerd geparkeerde fietsen, dat is wat mij doet ontploffen.

Ook leuk: je komt aan en je wil je fiets eruit halen en dan heeft iemand in jouw afwezigheid zijn fiets tegen de jouwe aan gepleurd (en nee, dan bedoel ik niet de bezitters van die fietsen met een gezellig kratje voorop die er nou eenmaal niet tussen passen, maar een gewone huis tuin en keuken fiets). Die zetten ze dan tegen de mijne aan, op slot natuurlijk, en dan mag ik na een lange werkdag mijn fiets eruit proberen te wurmen terwijl mijn fiets verstrikt is geraakt in remkabels, trappers en stuur.

Ik realiseer me natuurlijk ook wel dat het heel raar is dat ik daar als een giftige dolle stier sta te stampen en snuiven dus implodeert mijn woede regelmatig. Wat ik dan doe is die fiets (Soms zo’n hele grote herenfiets) bij kop en kont pakken en dan zet ik hem héééééééééél ver weg. En dan hoop ik heel erg dat de bezitter zich het apenzuur schrikt omdat zijn fiets weg is. Dat zal hem leren, lekker pûh.

Ook loop ik al jaren met het plan om standaard een pak gele vla bij me te hebben, gewoon ij mijn bevallige dames handtasje.. En iedere keer als ik dan weer zo’n asociaal geparkeerde fiets tegen kom ga ik dan het hele pak vla over het fietszadel leeggieten. Man, wat lijkt me dat heerlijk! Geen witte fietsen plan, maar het Gele Vla Plan.

Overigens heb ik ook nog een plan om standaard met een doos eieren rond te rijden en iedere keer als ik weer eens gesneden wordt door een asociale automobilist dan van een afstandje een ei op zijn achterruit kapot te gooien. Van die dingen dus, van die dingen, ja!

De bentobox uit Japan

In eerste instantie denk ik: wat geweldig, zo creatief, zo leuk! Maar ook: pfffff we moeten al zoveel, een gewone boterham met kaas is voor sommigen ook al een hele klus hoor, in combinatie met alle andere dingen als werk, vrije tijd en gezin… Dat neemt niet weg dat het een erg leuke serie is.

http://www.bbc.co.uk/news/magazine-16069217
Japan's amazing lunchboxes
Japan's amazing lunchboxes
Japan's amazing lunchboxes

Blue Jasmine

Gewéldige film met fenomenaal acteertalent Cate Blanchett. Moet je zien. IK heb geen hoed, maar ik zou hem opeten als Cate geen Oscar krijgt.

Blijmakers

Een tijdje geleden werd mij verteld dat de beste benaming voor wat ik doe ‘blijmaker’ is. Ik vind het altijd geweldig als ik andere mensen blij kan maken. Met een aai over de bol, een goeie grap, een mooi lied of als ik een ontwerp heb gemaakt waarin ze zich helemaal herkennen.

Waar ik ook altijd enorm blij van wordt is van de dinsdagavond trainingen met mijn vriendjes bij improvisatietheatergroep placebo. Hoe een training eruitziet kun je zien op het filmpje dat Paul Koster afgelopen week van ons maakte.

20131003-193858.jpg

Je site bijwerken vanaf je Iphone

Soms sta ik er niet bij stil, maar hierbij even aandacht én tevens het bewijs hoe makkelijk het is om vanaf waar je ook bent even een berichtje te plaatsen op de site. Gewoon met de WordPress app.

Het bericht dat je nu leest is op die manier geplaatst. Heel handig voor mijn vriendin die straks een spannende reis gaat maken, met haar vader op zoek naar het graf van zijn broer bij de Birma spoorlijn.

Ik ben een blogsite voor haar aan het maken, en zo kan ze op iedere plek waar er maar internet is iedereen op de hoogte houden van alles wat ze mee maken. Handig toch?!

20131003-005828.jpg