Monument voor een kat

Dag lieve brievenbusklepperaar,

met je lieve schele bekkie,

met je -altijd dichtbij als ik het even niet zag zitten,

met je gekke uitgestrekte balletdanserige pootjes als ik aan kwam lopen in de straat,

met je beledigde “meow!” als ik je een beetje opzij duwde omdat ik ook op de bank wilde,

met je -dichterbij dan neus aan neus gaan zitten- kan gewoon niet,

met je -zelf druppeltjes water hengelen uit de flamingo plantengieter is veel lekkerder,

en niet te vergeten je -enthousiast op grote honden af- rennen omdat je met ze wilde spelen,

en je -ik loop wel met je mee als je de kinderen naar school brengt en ik wacht dan op de hoek van de straat tot je 
weer terugkomt….

Je bent er ineens niet meer, niet meer voor mij maar vooral ook niet voor ons allemaal, en het valt me ongelooflijk zwaar om dat te accepteren, vooral omdat ik nooit dag heb kunnen zeggen. Ik wil niet weten wat er is gebeurd maar per ongeluk doe ik dat steeds toch en dan stroomt het zoute water weer uit mijn ooghoeken.

Je bent maar een beest zou je zeggen, maar wat was je belangrijk voor ons allemaal.

Weet je wat, ik richt gewoon hier een monument voor je op, je verdient het. Ik aai je in gedachten nog een keer over je lieve koppie en kriebel je onder je kin en dan doe jij je ogen half dicht, spint zachtjes en kijk je me genietend aan, goed?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *